سمیه رضایی هستم. متصل به کلمه. متولد واپسین روزهای آخرین ماه سال ۱۳۷۴.
داستاننویسی به صورت جدی را بهار ۱۴۰۱ با حضور در کارگاههای داستانکوتاه مرتضی برزگر شروع کردم. دو سال در همان کارگاهها مشق نوشتم کردم و اولین گامهایم را در این مسیر برداشتم. بعد از آن در کارگاههای داستانِ سیامک گلشیری، کاوه فولادینسب، ابوالفضل پروین و کیهان خانجانی و در کلاسهای خصوصی سودابه فرضیپور حاضر شدم و فراوان آموختم.با ادبیاتِ هوشنگ گلشیری و نگاهش به جهان داستان آمیختگی و نزدیکی غریبی دارم. گلشیری بزرگ بود که من را با ادبیات ایران پیوند زد. در این مدت داستانکوتاههایم در جوایز ادبی بسیاری، کاندید یا برنده شده و در مجموعهداستانهای گروهی و مجلههای ادبی به چاپ رسیدهاند. در حال حاضر هر آنچه تا به امروز نوشتهام را به عنوان تمرینهایی که باید انجام میگرفته، کنار گذاشته و در حال حاضر مشغول نوشتن یک نوولا هستم.
