نامم اسماعیل سالاری، متولد ششم شهریور ۱۳۶۴ در رشت.
رشتهی تحصیلیام مهندسی عمران، و آرامشم در هر کتاب غیردرسی. از نوجوانی، در جستجوی حقیقت، تمام کتابهای منظوم فارسی را از رودکی تا پروین اعتصامی خواندم، اما خودم را با مولانا و خیام نزدیکتر میدیدم. بیش از یک دهه در فضای شعر و عرفان چرخیدم. بعد سراغ فلسفه رفتم و بدون حضور در دانشگاه تمامی کتابهای کارشناسی فلسفه را مطالعه کردم. دریچهی ورودم به جهان داستان ایرانی، چوبک و هدایت بودند اما نمیتوانم تاثیر «برادران کارامازوف»، «صدسال تنهایی» و «زوربای یونانی» را بر افکار و نوشتههایم نادیده بگیرم. گرچه آثار سارتر و کامو در جهتگیریهای زندگیام نقش زیادی دارند، اما دو نویسندهای که وادارم کردند بنویسم نیکلای گوگول و کافکا بودند. از سال ۱۳۹۱ عضو کانون نویسندگان آماتور شدم. از سال ۱۳۹۷ کیهان خانجانی را به عنوان استاد برگزیدم و عضو عصر چهارشنبهی رشت شدم. و از سال ۱۴۰۱ در جلسات شهریار مندنیپور شرکت کردهام.
رزومهی ادبیام شامل برگزیدهشدن در ۱۳ جایزه ادبی، و چاپ تکداستان، نقد ادبی و یادداشت بر روی آثار داستانی و فیلم در کتابها، مجلهها و روزنامههای مختلف است.
بیش از ۷۰ داستان کوتاه و ۱ نوولا نوشتهام، اما در چاپ آثارم سختگیر بودهام. کتاب اولم را با عنوان «اتاقک اعتراف عمو آرمن» در سال ۱۴۰۳ با نشر آگه درآوردم، و اکنون در حال بازنویسی داستانهای کوتاه مجموعهی دومم هستم.
